Τις τελευταίες εβδομάδες, η ιδέα της δημιουργίας μιας πανευρωπαϊκής τραπεζικής ένωσης, θεωρείται ως η μόνη θεραπεία στην μακροχρόνια ευρωκρίση. Όσα όμως κι αν είναι τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιας λύσης, και υπάρχουν πολλά, δημιουργούνται παράλληλα αρκετά ερωτηματικά.
Τα κίνητρα όσων υποστηρίζουν την δημιουργία τραπεζικής ένωσης, διαφέρουν. Για κάποιους, ειδικά στην Ν. Ευρώπη, μια τέτοια εξέλιξη απλά σημαίν� �ι πως το βάρος της στήριξης των τραπεζών τους θα μετατοπιστεί σε ισχυρότερους παίκτες.
Για άλλους, ειδικά την γραφειοκρατία των Βρυξελλών, μοιάζει με ένα γιγάντιο βήμα προς την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού υπερκράτους. Οι μανδαρίνοι της ΕΕ, θεωρούν την κάθε κρίση ως μια ακόμη ευκαιρία για να προωθήσουν τις βλέψεις τους περί ευρωπαϊκής ομοσπονδίας.
Από την πλευρά της, η ΕΚΤ παραμένει πιο σκεπτική και λιγότερο ενθουσιασμένη με μια τέτοια προοπτική. Όπως ισχυρίζεται, μια τραπεζική ένωση πρέπει να έχει τρεις στόχους:
Πρώτον, η σφιχτ� �τερη επιτήρηση σε ολόκληρη την ευρωζώνη θα ενισχύσει την οικονομική ολοκλήρωση, θα απαλύνει τις μακροοικονομικές ανισορροπίες και θα βελτιώσει την νομισματική πολιτική.
Το πώς ένας Ευρωπαίος επιτηρητής θα αντιμετωπίσεις τις ανισορροπίες, δεν εξηγείται, αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο ως στόχος.
Ο δεύτερος στόχος έχει να κάνει με την διάρρηξη των δεσμών μεταξύ τραπεζών και κρατών, που αποτελεί ένα επικίνδυνο χαρακτηριστικό τον τελευταίο χρόνο, ενώ ο τρίτος είναι να μειωθούν τα ρίσκα των φορολογουμένων μέσα από τις συνεισφορές του ς προς τον χρηματοπιστωτικό κλάδο.
Ο τρίτος στόχος μπορεί να επιτευχθεί από κάθε διαφορετικό κράτος την φορά. Είναι όμως αμφίβολο το αν ένα πανευρωπαϊκό τραπεζικό τέλος, η ένας φόρος συναλλαγών θα μπορούσε να ακυρώσει τις παραμορφώσεις στην ανταγωνιστικότητα.
Πως θα μπορούσαν αυτοί οι στόχοι να επιτευχθούν;
Η Κομισιόν ισχυρίζεται πως μια πλήρης τραπεζική ένωση θα πρέπει να στηρίζεται σε τέσσερις πυλώνες: Ένα ενιαίο σχέδιο προστασίας των καταθέσεων που θα καλύπτει όλες τις τράπεζες της ευρωζώνης. Μια κοινή αρχή διαιτησίας και ένα κοινό ταμείο, τουλάχιστον για τις συστημικά σημαντικές τράπεζες. Ένας μοναδικός επιτηρητής για τις τράπεζες και ενιαίοι κανόνες για την επίβλεψη όλων των ευρωπαϊκών τραπεζών.
Όποιος έχει ασχοληθεί με την επίβλεψη τραπεζών, γνωρίζει πολύ καλά πως αυτοί οι τέσσερις πυλώνες χρειάζεται να συσταθούν με ιδιαίτερη προσοχή. Πολλές χώρες έκαναν πολύ χρόνο για να πετύχουν την δική τους εσωτερική επίβλεψη.
Υπάρχουν και τρία πολιτικά ζητήματα που ανακύπτουν, τα οποία θα πρέπει να επιλυθούν.
Πρώτον, ακόμη δεν είναι γνωστή η ταυτότ ητα του Ευρωπαίου επιτηρητή των τραπεζών και η ΕΚΤ το βλέπει σαν μια ευκαιρία απόκτησης περαιτέρω ισχύος. Οι κεντρικοί τραπεζίτες της Ευρώπης ανέκαθεν αντιπαθούσαν την στενόμυαλη νομισματική πολιτική που δόθηκε στην ΕΚΤ μέσω της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Η τραπεζική επίβλεψη δεν ήταν μια από τις αρμοδιότητες της ΕΚΤ, αν και ένα άρθρο της Συνθήκης επιτρέπει στο σύστημα των κεντρικών τραπεζών, ως σύνολο, να συνεισφέρει στην επίβλεψη. Τώρα, όλοι συμφωνούν πως η ΕΚΤ θα πρέπει να είναι αυτή που θα αποτελεί την μοναδική αρχή επίβλεψης των ευρ� �παϊκών τραπεζών.
Η Κομισιόν δεν συμφωνεί, αφού μόλις σύστησε την Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή, η οποία μοιάζει με τον φυσικό υποψήφιο για τον ρόλο του επιτηρητή.
Η Κομισιόν έχει δίκιο, αλλά έχει και ένα πρόβλημα. Στη διάρκεια των συνεννοήσεων πριν από την σύσταση της Αρχής, είχε συμφωνηθεί πως η έδρα της θα ήταν στο Λονδίνο. Αυτή ήταν μια λογική σκέψη εκείνο το διάστημα, αλλά αν ο ρόλος της Αρχής είναι πιο ευρύς, τότε τα σχέδια αυτά πρέπει να αλλάξουν. Πως θα μπορούσε να επιτηρείται η ευρωζώνη από ένα κράτος εκτός ευρωζώνης;
Το δεύτε ρο αναπάντητο ερώτημα είναι το πώς θα επιτευχθεί μια τραπεζική ένωση νομικά; Οι συνταγματικές αλλαγές σε τέτοια κλίμακα, απαιτούν μια νέα ευρωπαϊκή Συνθήκη. Αυτό όμως απαιτεί χρόνο, κάτι που η ΕΕ δεν διαθέτει.
Επιπλέον, δεν υπάρχουν εγγυήσεις πως οι ψηφοφόροι των χωρών που απαιτούν δημοψήφισμα για να γίνουν τροποποιήσεις των Συνθηκών, θα συμφωνούσαν σε μια περαιτέρω μεταβίβαση εθνικής τους κυριαρχίας. Έτσι, το πιο πιθανό είναι η τραπεζική ένωση να χτιστεί στη βάση των υπάρχουσων δυνάμεων, αποφεύγοντας το ζήτημα της παραχώρησης κυρι αρχίας και της προσφυγής στην κοινή γνώμη. Έτσι, όλα κατατείνουν προς την ΕΚΤ.
Το τελευταίο ερώτημα είναι το τι ακριβώς θα σημαίνει μια τραπεζική ένωση όσον αφορά την ενιαία χρηματοπιστωτική αγορά, ειδικά όσον αφορά στα κράτη που είναι εκτός ευρώ. Πολλά κράτη θα υπέγραφαν ευχαρίστως, αφού θέλουν να ενταχθούν στο ευρώ, άσχετα με τις δυσχέρειές του. Αυτό όμως δεν ισχύει για την Βρετανία, την ώρα που το Λονδίνο παραμένει το μεγαλύτερο οικονομικό κέντρο της Ευρώπης.
Υπάρχει ο φόβος οι Γαλλογερμανοί να έχουν χάσει την υπομονή τους αναφο� �ικά με τους προβληματικούς Βρετανούς και να μην θέλουν να προχωρήσουν σε συμφωνία. Οι ευρωσκεπτικιστές Βρετανοί πολιτικοί βλέπουν τις εξελίξεις σαν μια ευκαιρία επαναπροσδιορισμού των σχέσεων της χώρας τους με την ΕΕ. Μάλιστα, κάποιοι βλέπουν μια ευκαιρία για έξοδό της χώρας από την ΕΕ.
Η τάση στο Λονδίνο είναι να επιλέγεται η μέση οδός. Αυτό επιτρέπει στην χώρα να απολαμβάνει τα οφέλη της ενιαίας αγοράς, χωρίς να παραχωρεί κάτι όσον αφορά ενιαία επιτήρηση. Είναι όμως δύσκολο.
Στο τέλος, μάλλον θα δημιουργηθεί κάποιο είδος τραπεζ ικής ένωσης, και μάλιστα πολύ σύντομα. Αλλιώς, το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης θα καταρρεύσει.
Οι επιπτώσεις ενός τέτοιου βήματος στο ευρωπαϊκό πείραμα της ελεύθερης αγοράς θα είναι σοβαρές. Αν δεν υπάρξει σωστή διαχείριση, η Βρετανία μπορεί να αποχωρήσει. Τα πολιτικά διακυβεύματα είναι υψηλά και το αποτέλεσμα θα τα αντανακλά.
project-syndicate.org
S.A.
Πηγή: http://piperistostoma.blogspot.com/
No comments:
Post a Comment