Ιδού η απορία

"Με θάψαν ζωντανό όταν γεννήθηκα, είπε ο κακός της ιστορίας.
Με θάψαν ζωντανό στην άγνοια, στη βία, στην κοροϊδία και στη σκλαβιά.
Και αυτοί τώρα γεννάνε τον νέο [;] μεγάλο πολιτισμό χρηματοδοτώντας τα εργαστήρια που τον σχεδιάζουν μέσα άπ'την εκμετάλλευση της ύπαρξης μου.
Γιατί, καθώς λένε, ουδέν κακό αμιγές καλού και είναι εύκολο να το λές αυτό όταν είσαι στην ''σωστή'' πλευρά.
Και μόλις τον γεννήσουνε και τον αναπτύξουν τον πολιτισμό τους, εγώ και οι άλλοι σαν εμένα θα μείνουμε γνωστοί ως η παράπλευρη απώλεια, ώς η αναγκαία απώλεια μέχρι που θα ξεχαστούμε για πάντα.
Μα αυτό έπρεπε να το αντιληφθώ λίγο πρίν το τέλος και όχι τώρα. Διότι τώρα... πως θα ζήσω ξέροντας ότι είμαι προορισμένος να αλεσθώ;"

Ο συγγραφέας δεν κουνήθηκε. Αισθάνθηκε τον κίνδυνο.

"Όχι όχι, είπε ο κακός της ιστορίας, θα τα πάρω μαζί μου τα τέρατα εκεί που πάω. Εγώ το τέρας, το τέρας που αυτοί δημιούργησαν. Θα τα πάρω μαζί μου για να τους βάλω στην κόλαση που σχεδίασαν για μένα. Ή όλοι ή κανείς!",
είπε ο κακός της ιστορίας κι ο συγγραφέας είδε για πρώτη φορά μπροστά του το πραγματικό μίσος. Πώς τον αποτρέπεις αυτόν τον τύπο; Ιδού η απορία.

"Αποτρέποντας την αδικία που θα φέρει τον πόλεμο, φώναξε από μακριά ένα παιδί που τους άκουσε.πριν να είναι αργά για τα πάντα πάνω σε αυτόν τον πλανήτη"

Σωτήρης Ανέστης

Πηγή: http://www.ramnousia.com/